دلایل زیادی مانند نویز، cross-talk و غیره وجود دارند که ممکن است به خراب شدن داده ها در هنگام انتقال کمک کنند. لایه های بالایی بر روی برخی از مشخصات کلی در مورد معماری شبکه کار می کنند و از پردازش داده های سخت افزاری واقعی آگاهی ندارند. از این رو، لایه های بالایی انتظار انتقال داده های بدون خطا، بین سیستم ها را دارند. در صورت دریافت داده های نادرست، اکثر برنامه های کاربردی نمی توانند پردازش اطلاعات را به خوبی انجام دهند. بنابر این تشخیص و تصحیح خطا در شبکه های کامپیوتری الزامی است.

برنامه های کاربردی که پردازش اطلاعاتی مانند صدا و فیلم را انجام می دهند، ممکن است تحت تاثیر قرار نگیرند و با وجود برخی از خطاها ممکن است عملکرد خوبی داشته باشند. اما تمام اطلاعات در یک شبکه کامپیوتری باید به درستی منتقل شوند و خطایی نداشته باشند. در زمان طراحی شبکه کامپیوتری باید تدبیری برای تشخیص و تصحیح خطا در نظر گرفت. لایه پیوند دهنده دستگاه ها از برخی مکانیسم های کنترل خطا برای اطمینان از انتقال فریم (جریان داده های بیت) با سطح خاصی از دقت استفاده می کنند. اما برای درک چگونگی کنترل خطاها، شناختن انواع خطاها ممکن است ضروری باشد.

شناخت انواع خطاها برای تشخیص و تصحیح خطا

ممکن است سه نوع خطا در داده های انتقال داده شده وجود داشته باشند.

• خطای موجود در بیت منفرد

در یک فریم، فقط اطلاعات یک بیت به درستی منتقل نشده است.

• خطای ایجاد شده در چند بیت

یک فریم با بیش از یک بیت خطا دریافت می شود.

• خطای پشت سر هم

فریم دریافت شده حاوی بیش از 1 بیت متوالی خراب است.

مکانیسم کنترل خطا ممکن است شامل دو روش باشد:

• تشخیص خطا
• تصحیح خطا

تشخیص خطا

خطاهای موجود در فریم های دریافت شده با استفاده از Parity Check و Cyclic Redundancy Check (CRC) تشخیص داده می شوند. در هر دو مورد، تعداد کمی از بیت اضافی به همراه داده های واقعی ارسال می شوند تا تایید شود که بیت های دریافت شده در انتهای دیگر همان بیت های اضافه ارسال شده اند. اگر اطلاعات دریافتی مغایرتی با الگوی تعیین شده داشته باشند، اطلاعات خراب تلقی می شوند.

بررسی توازن بیت ها

یک بیت اضافی به همراه بیت های اصلی ارسال می شود تا به طور مثال تعداد بیت های ارسال شده در یک بایت زوج باشد. در صورت اشکال در دریافت، این شرط ممکن است برقرار نشود.

فرستنده ضمن ایجاد یک فریم، تعداد بیت های یک را نیز در یک بایت شمارش می کند. در گیرنده به راحتی تعداد بیت های یک شمارش می شود و اگر در شمارش، تعداد بیت های یک متناسب با الگوی تعریف شده باشد، بایت با اطلاعات اشتباه در نظر گرفته نمی شود و پذیرفته می شود. اگر تعداد بیت های یک برابر الگو نباشد، خطا تشخیص داده می شود. البته اشکالاتی نیز ممکن است این روش داشته باشد و در صورتی که دو بیت صفر شود، این سیستم نمی تواند اختلال در ارسال را تشخیص دهد و تشخیص تصحیح خطا برای گیرنده بسیار سخت است.

بررسی کد افزونگی چرخشی Cyclic Redundancy Check (CRC)

CRC یک روش متفاوت برای تشخیص این که فریم دریافت شده دارای داده های معتبری است یا خیر. این تکنیک شامل تقسیم باینری بیت های داده در حال ارسال است. بیت های کنترلی با استفاده از معادلات ریاضی تولید می شوند. فرستنده یک عملیات تقسیم را روی بیت های ارسال شده انجام می دهد و باقی مانده را محاسبه می کند. قبل از ارسال بیت های واقعی، فرستنده باقیمانده را در انتهای بیت های واقعی اضافه می کند. فرستنده بیت های داده را با بیت های کنترل ارسال می کند.

در انتهای دیگر، گیرنده با استفاده از همان تقسیم کننده CRC عملیات تقسیم بر روی داده های دریافتی را انجام می دهد. اگر نتیجه محاسبات در گیرنده با فرستنده برابر بود، بیت های داده پذیرفته می شوند، در غیر این صورت، گیرنده تشخیص می دهد که در حین انتقال اطلاعات، اشکالی روی داده ها به وجود آمده و تشخیص و تصحیح خطا در نظر گرفته می شود.

تصحیح خطا

در دنیای دیجیتال، تصحیح خطا از دو طریق قابل انجام است:

تصحیح خطای به عقب

هنگامی که گیرنده خطایی را در داده های دریافت شده تشخیص دهد، از فرستنده درخواست می کند که واحد داده را دوباره ارسال کند.

تصحیح خطا به جلو

هنگامی که گیرنده خطایی را در داده های دریافت شده تشخیص دهد، کد تشخیص و تصحیح خطا را اجرا می کند، این به گیرنده کمک می کند تا به صورت خودکار بازیابی و تصحیح برخی از خطاها را انجام دهد.

مورد اول، Backward Error Correction، ساده است و فقط در مواردی که ارسال مجدد گران نیست و یا موجب کندی سرعت شبکه نمی شود، می توان از آن استفاده کرد. به عنوان مثال، در شبکه های مبتنی بر فیبر نوری. اما در صورت انتقال بی سیم، انتقال مجدد ممکن است هزینه زیادی داشته باشد. در حالت دوم، از اصلاح خطای پیش رو (رو به جلو) استفاده می شود.

برای تصحیح خطا در یک بایت، گیرنده باید دقیقا بداند کدام بیت در قاب خراب است. برای یافتن بیت دارای خطا، از بیت های اضافی به عنوان بیت برابری برای تشخیص خطا استفاده می شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید با ما در شبکه گستر ساینا تماس بگیرید تا کارشناسان با تجربه شما را راهنمایی کنند.

زمانی که اقدام به نصب دوربین مدار بسته می کنید، با واژه ای به نام POC (Power over Coaxial) آشنا می شوید. در زیر نحوه عملکرد POC را توضیح خواهیم داد و فواید اصلی آن را شرح می دهیم.

تامین نیروی دوربین مدار بسته از طریق کابل کواکسیال

Hikvision، عرضه کننده برتر راه حل های نظارت تصویری نوآورانه و محصولات دوربین مدار بسته در جهان، اولین کسی بود که Power over Coaxial را در طیف جدید دوربین های امنیتی HD-TVI و DVR معرفی کرد. ویژگی Power-over-Coax (POC) Hikvision به طور اساسی نصب دوربین های مدار بسته را ساده تر می کند، زیرا یک کابل کواکسیال، سیگنال ویدیویی و نیروی برق دوربین ها را از خود عبور می دهد. این توانایی به کاهش زمان نصب و تجهیزات مورد استفاده و در نتیجه به کاهش در هزینه نصب منجر می شود. علاوه بر این، در سیستم های آنالوگ Turbo HD 3.0 از UTC برای تنظیم و پیکربندی از راه دور پشتیبانی می کند و کنترل منوی OSD و کنترل PTZ را از طریق کابل کواکسیال، نصب سریع تر دوربین و مدیریت آسان تر را امکان پذیر می کند. تمام آنچه نیاز دارید این است که دوربین ها به یکی از دستگاه های DVR سازگار با POC وصل شوند.
Power over Coaxial یک سیستم برق جدید است که می تواند انرژی سیستم های دوربین امنیتی آنالوگ HD را از طریق کابل کواکسیال، بدون نیاز به کابل کشی اضافه، تامین کند. POC اساسا به این معنی است که قدرت دوربین توسط DVR از طریق کابل ویدیویی کواکسیال (RG59 یا مشابه) تامین می شود، که نیاز به کابل ها و منبع تغذیه جداگانه را که در غیر این صورت برای تامین انرژی دوربین های شما لازم است، برطرف می کند. فناوری POC در دوربین مدار بسته باعث می شود تا سیگنال ویدیویی با کیفیت بالا و نیروی برق از طریق کابل کواکسیال ترکیب و انتقال پیدا کنند. این قابلیت برای نصب کننده های دوربین های مدار بسته به معنای نصب در زمان کمتر و هزینه بسیار پایین تر است. با استفاده از این تجهیزات، بسیاری از مشتریانی که دارای سیستم های دوربین مدار بسته در خانه های خود هستند، می توانند بدون نیاز به نصب مجموعه جدیدی از کابل ها در اطراف ملک خود، سیستم دوربین های مدار بسته را ارتقا دهند.
H2 Power over Coaxial (POC) چگونه کار می کند؟
هنگامی که یک واحد POC روشن است، دوربین و ماژول POC از طریق یک کابل کواکسیال به هم متصل می شوند. دوربین سیگنال ویدیویی را به واحد POC منتقل می کند. واحد POC از طریق کابل کواکسیال نیرو را به دوربین انتقال می دهد. واحد POC سپس سیگنال ویدیویی را از طریق کابل کواکسیال به DVR منتقل می کند. دوربین امنیتی و DVR مستقیما از طریق کابل کواکسیال متصل می شوند، که همزمان ویدیو، سیگنال های کنترل و قدرت را نیز انتقال می دهد.

مزایای استفاده از POC در سیستم های دوربین مدار بسته

• هم زمان نصب و هم هزینه های تجهیزات را کاهش می دهد.
• کاربران دوربین های مدار بسته آنالوگ اکنون می توانند ضمن استفاده از زیرساخت های کابل کشی موجود، از وضوح تصویری 5MP HDTVI و 4K لذت ببرند.
• استفاده از کابل های کواکسیال موجب می شود تا طول کابل که به دوربین متصل می شود تا حد زیادی افزایش پیدا کند. POC این فاصله را تا 200 متر گسترش می دهد.
• سیستم دوربین های مدار بسته POC نیازی به نصب منبع تغذیه، کابل های برق، اتصالات یا پریز برق برای هر دوربین را ندارد.
• سیستم های POC همه کاره هستند و ابزار جدیدی را برای نصب کننده ها یا کاربرانی که به دنبال راه اندازی بدون دردسر سیستم دوربین مدار بسته هستند، فراهم می کند.

سیستم دوربین مدار بسته با قابلیت POC

آیا در حال حاضر از سیستم دوربین امنیتی آنالوگ استفاده می کنید و می خواهید سیستم نظارت خود را با کیفیت تصویر و ویدئو بالاتر به Power over Coaxial ارتقا دهید؟ ما دوربین هایی با کیفیت و DVR های سازگار با POC را با رزولوشن هایی بالا ارائه می دهیم. ما همچنین طیف گسترده ای از دوربین های امنیتی مجهز به تکنولوژی روز را ارائه می دهیم تا بتوانید کنترل کاملی بر روی محیط های مختلف داشته باشید. این تجهیزات را می توانید در شرایط مختلف جوی استفاده کنید و به راحتی مکان های تاریک را کنترل کنید.

در روزهای اولیه اینترنت، استفاده از آن برای اهداف تحقیق و توسعه محدود به ارتش و دانشگاه ها بود. بعدا وقتی همه شبکه ها با هم ادغام شدند و اینترنت را تشکیل دادند، داده هایی که برای انتقال از طریق شبکه اینترنت عمومی استفاده می کردند ممکن بود دارای اطلاعاتی که دارای حساسیت بالایی مانند اعتبار بانکی، نام کاربری و کلمه عبور، اسناد شخصی، جزئیات خرید آنلاین یا محرمانه، باشند. همه تهدیدات امنیتی در شبکه رایانه ای عمدی هستند، یعنی فقط در صورت تحریک عمدی اتفاق می افتند. می توانید برای راهنمایی در مورد اقدامات امنیتی با شرکت ساینا سافت تماس بگیرید. ما پشتیبانی و فروش تجهیزات شبکه را برای شرکت و یا سازمان شما با رعایت بالاترین استانداردها انجام خواهیم داد.  تهدیدهای امنیتی را می توان به دسته های زیر تقسیم کرد.

ایجاد اختلال در شبکه رایانه ای

اختلال یک تهدید امنیتی در شبکه رایانه ای است که در آن به منبع دسترسی (سرور) حمله می شود. به عنوان مثال، کاربر قادر به دسترسی به وب سرور خود نیست یا وب سرور به دلیل درخواست های زیاد غیر واقعی، قادر به پاسخگویی به کاربر نخواهد بود.

نقض حریم خصوصی در شبکه رایانه ای

در این تهدید، حریم خصوصی کاربر به خطر می افتد. شخصی که مجاز نیست، به داده های ارسال شده یا دریافت شده توسط کاربر معتبر اصلی، دسترسی پیدا می کند یا می تواند آن را رهگیری کند.

یکپارچگی داده ها

این نوع تهدید شامل هرگونه تغییر در متن اصلی ارتباطات است. مهاجم اطلاعات ارسال شده توسط فرستنده و مهاجم را رهگیری و دریافت می کند و سپس داده های کاذب را اصلاح یا تولید می کند و به گیرنده ارسال می کند. به طوری که گیرنده داده ها فرض می کند که این اطلاعات توسط فرستنده اصلی ارسال شده است.

اعتبار

این تهدید زمانی رخ می دهد که یک مهاجم یا یک متخلف امنیتی، به عنوان یک فرد واقعی مطرح شده و به منابع دسترسی پیدا کرده یا با سایر کاربران واقعی ارتباط برقرار می کند.

هیچ تکنیکی در جهان کنونی نمی تواند امنیت 100٪ را فراهم کند. اما می توان در هنگام مسافرت در شبکه یا اینترنت ناایمن اقدام به ایمن سازی داده ها کرد. متداول ترین تکنیک رمزنگاری یا Cryptography است. رمزنگاری تکنیکی برای رمزگذاری داده های متن ساده است که درک و تفسیر آن را دشوار می کند. مطابق توضیحات زیر چندین الگوریتم رمزنگاری موجود در دسترس است:

• کلید مخفی (Secret Key)
• کلید عمومی (Public Key)
• خلاصه پیام (Message Digest)

رمزنگاری کلید مخفی

هر دو فرستنده و گیرنده یک کلید مخفی دارند. این کلید مخفی برای رمزنگاری داده ها در انتهای فرستنده استفاده می شود. پس از رمزنگاری داده ها، آن در دامنه عمومی برای گیرنده ارسال می شود. از آنجا که گیرنده این موضوع را می داند و دارای رمز کلید است، بسته های داده رمزنگاری شده را به راحتی رمزگشایی می کند.

نمونه رمزگذاری کلید مخفی استاندارد رمزگذاری داده ها (DES) است. در رمزگذاری Secret Key، لازم است که کلید جداگانه ای برای هر میزبان روی شبکه داشته باشید که مدیریت آن دشوار است.

رمزنگاری کلید عمومی

در این سیستم رمزنگاری، هر کاربر دارای کلید اصلی خود است و دارای دامنه مشترک نیست. کلید مخفی هرگز در حوزه عمومی فاش نمی شود. در کنار کلید مخفی، هر کاربر دارای کلید عمومی خاص خود است. کلید عمومی همیشه عمومی می شود و توسط ارسال کننده برای رمزنگاری داده ها استفاده می شود. هنگامی که کاربر داده های رمزنگاری شده را دریافت می کند، می تواند به راحتی با استفاده از کلید مخفی خود آن را رمزگشایی کند. نمونه رمزنگاری کلید عمومی Rivest-Shamir-Adleman (RSA) است.

خلاصه پیام

در این روش داده های واقعی ارسال نمی شوند، در عوض یک رمز هش شده محاسبه و ارسال می شود. کاربر نهایی دیگر، مقدار هش خاص خود را محاسبه می کند و با یک مورد تازه مقایسه می کند. اگر هر دو مقدار هش با هم مطابقت داشته باشند، این رمز پذیرفته می شود. یک نمونه خلاصه پیام، هشدار MD5 است. بیشتر در تایید اعتبار استفاده می شود که در آن رمز عبور کاربر با رمز ذخیره شده روی سرور در شبکه رایانه ای چک می شود.